Son Dakika
12 Kasım 2019 20:37
-A +A
Nedim İNCE

Nedim İNCE

UMUTSUZLUK

Kaynaklara baktığımızda umutsuzluğun birçok tanımını görüyoruz. Türk Dil Kurumu Büyük Türkçe Sözlüğü umutsuzluğu tersten tanımlamış; umudun olmaması şeklinde. Umudu ise ummak eylemine bağlamış, ummak tanımını da bir şeyin olmasını beklemek, sanmak, tahmin etmek şeklinde yapmıştır.

Gelecek ile ilgili bir amacı gerçekleştirmede sıfırdan az olan beklenti, umutsuzluğun bir başka tanımıdır.
 
Umutsuzluğa felsefi açıdan baktığımızda karşımıza Kierkegaard çıkar. Kierkegaard için umutsuzluk ölümcül hastalıktır. “…Ölümcül hastalık dar anlamda kendisinden sonra hiçbir şey bırakmadan ölüme giden bir hastalık demektir. Ve umutsuzluk budur. Umutsuzluğun özü yaşamın hiçbir şey olmamasıdır…”
 
Umutsuzluğu geleceğe dair olumlu beklentilerimizin gerçekleşme olasılığının olmaması şeklinde kabul ettiğimizde başka bir duyguyla tanışırız: çaresizlik. Ve buradan yola çıkarak çaresizliğin de mutsuzluk gibi umutsuzluğun ebelerinden biri olduğunu ileri sürebiliriz.
 
Psikoloji alanındaki bilim insanlarından bir olan Seligman, 1967 yılında köpekler üzerinde yaptığı bir deneyde çaresizliğin öğrenilmiş olduğunu gösterdi ve adını “öğrenilmiş çaresizlik” koydu. Daha sonra birçok araştırmacı değişik hayvanlarla deneyler yapıp benzer sonuçlara ulaştılar.
 
Seligman’ın deneyinde 8’erli 3 grup köpek vardır. Deney kutusuna hareket edemeyecek şekilde konan köpeklerin arka ayaklarına acı verici elektrik verilmekte, ulaşabilecek durumda oldukları düğmeye bastıklarında elektrikten kurtulabilecekleri öğretilmektedir. Birinci grup köpekte düğmeye basmalarına rağmen elektrik devam etmekte ve çaresiz bırakılmakta, çaresizlik öğretilmekte, ikinci grup köpekte düğmeye bastıklarında acı durmakta, üçüncü grup köpeğe ise hiç elektrik verilmemektedir.
 
Bu işlemden 24 saat sonra köpekler ortasından aşılabilecek bir engel ile bölünmüş ayrı bir deney kutusuna alınmaktadır. Kutunun tabanının bir yanında elektrik vardır, diğer yanında ise yoktur.
 
Çaresizliği öğrenen ilk grup köpekten sadece 2 tanesi diğer bölüme atlamayı düşünmüş ve acıdan kurtulmuştur. Diğer altı tanesi zemine yatarak ağlamış ve çaresizce kaderine boyun eğmiştir. İkinci ve üçüncü gruptaki köpeklerin hepsi kısa zamanda diğer tarafa geçmeyi başarmış ve acıdan kurtulmuştur.
 
Seligman buradan yola çıkarak çaresizliğin öğrenilebileceğini ileri sürmüş, bunun umutsuzluğu doğuracağını söylemiş ve umutsuzluğunda davranışları olumsuz etkileyeceği sonucu çıkarmıştır.
 
Daha sonra insanlarda yapılan çalışmalarda umutsuzluk ile depresyon arasında sıkı bir ilişki saptanmıştır. Umutsuzluk arttıkça depresyon derinleşmiş ve intihar olasılığı yükselmiştir.
 
Mutsuzluğun, çaresizliğin umutsuzluğa yol açtığını artık biliyoruz: umutsuzluğun da insan davranışlarını felç ettiğini…
 
Bildiğimiz iki şey daha var. Birincisi çaresizliğin bir şekilde öğrenildiği, topluma öğretildiği, ikincisi ise insanların bir kısmının ne yaparsanız yapın çaresizliği öğrenmediğidir.
 
Çaresizliğin öğrenildiği bilgisinden sonra buna karşı durmamız mümkündür: ısrarla çareyi öğrenmeyi çabalamak…
 
Ve bize bu konuda yol gösterecek olan çaresizliğin öğretilemediği insanları kendimize örnek alarak…
 
Umutsuzluk, güzel günleri oluşturmamızı, onun için mücadele etmemizi, ona doğru yol almamızı engelleyen en önemli etkenlerden biridir.
 
Ancak yukarıda sözünü ettiğimiz gibi çaresi de vardır.
 
Günlerde art arda gelen intihar haberlerinin düşündürdükleri…
 
Dr. Nedim İnce
Altınoluk / 12.11. 2019
           
 

Anahtar Kelimeler : UMUTSUZLUK,
Facebook'ta paylaş butonu
Print
Yorum Yap
Yorumunuz
1000

Henüz yorum yapılmadı,
İlk Yorum yapan siz olun...

Facebook Yorumları
Dikkat Çekenler
Son Dakika
Çok Okunanlar
Çok Yorumlananlar
Anket

Sayfalar
Duyurular
Linkler
Arşiv
Günlük Gazeteler
Oku
Ziyaretçi Defteri
Hava Durumu
Hava Durumu
Yükleniyor...
Gazete Manşet

Facebook Twitter
2014 Yeni Mersin Gazetesi Tüm Hakları Saklıdır!